زیارت عاشورا می خانم و می رسم به ثبت لی قدم صدق عندک مع الحسین......دلم هزار تکه می شود و اشک نی نی می کند پشت چشم هایم...چشم هایم را میبندم...بعد به یاد ان روزی می افتم که لابد قبای سفید تنت بود و با همان لبخند که تو را شبیه تر به محمد می کند.....چشم های روشنت...چشم های روشنت....چشم های روشنت......با صدای گیرا و بلندت میگوی....کسی که در میان ماست و حاضر است برای ما جان خود را نثار کند و خون دل خود را فدا کندو برای لقای خدانفس خود را اماده کرده با ما کوچ کند*....حسین قصه از همان فراموشی های ما شروع شد...از همین لحظه های که می زنیم زیر تمام حرف ها و قول و قرار هایمان.....زیر تمام نامه هایی که برایت نوشتیم....توی کلمه هایت چقدر صراحت ریخته و دلسوزی....چقدر التماس ریخته که صادق باشید....که ای ادم هایی که میخواهید همراه من بیاید باید خون دلتان را بریزید....حسین تمام من فدای چشم هایت.....حسین مگر میشود کسی چشم هایت را ببیند و بعد برایت نمیرد؟مگر می شود کسی حتی بعد از 1400سال بعد طعم مهربانیت را...لبخندتت را بچشد و بعد برایت نمیرد؟....حسین می ترسم....می ترسم من هم جزو همان نامردهایی باشم که برایت نامه نوشتم العجل العجل کردمو....حرف هایم راست و حسینی نباشد....نمیدانم اما حال این روزهایم گواه میدهد من هم جزو همان هایی هستم که زود دست دلم می لرزد و هر جا که سخت بگذرد پا پس میکشم....کاش آنقدر مرد باشم که پا پس بکشم....حسین می ترسم....حسین می ترسم اگر چشم باز کنم ببینم مقابلت.....زبان لال حسین.....حسین همه هستی زینب.....تمام دلم حسرت می شود برای غربتت....ان ها که باتو امدن...ان ها که خون دلشان را فدای تو کردن....صادق بودن وفادار...حسین بروم یک جای دور خودم را گم کنم....می ترسم از امروز هایم که رنگ چشم های حرمله گرفته....امشب صدای هست که بگوید کسی هست که توبه کند؟؟؟!!!
+حالم حال عباس است....وقتی دست هایش را زدن را نمیگویم ها....وقتی مشک ابش را زدن.....وقتی چشم هایش را از شرم دوخت به اسمان و دعا کرد.....
*خطبه امام حسین وقت خروج از مکه